Η υπομονή μου έχει χαθεί και η ελπίδα δεν υπάρχει πια … παρά μόνο πόνος, θλίψη και μοναξιά, μόνο αυτά υπάρχουν.
Και ίσως το χειρότερο που μπορεί να αισθάνεσαι μετά τον πόνο είναι η μοναξιά … και δεν αντέχω πια να αισθάνομαι μόνη …. να μένω ”κλειδωμένη” σε ένα κρεββάτι και να μετράω τις ώρες να περνάνε …. χωρίς εγώ να μπορώ να κάνω τίποτα από αυτά που κάνουν οι υπόλοιποι άνθρωποι, χωρίς να έχω ελπίδα, σιγουριά για το μέλλον μου …. το μόνο που κάνω είναι να περιμένω καρτερικά να “φτιάξει” η πληγή του σώματος μου ενώ η πληγή της ψυχής μου, της μοναξιάς μου μεγαλώνει .. η ανθρώπινη μοναξιά μπορεί να αρχίσει εκεί που τελειώνουν τα όρια της ανθρώπινης δημιουργικότητας …. εκεί όπου εξαντλείται η μαχητικότητα και αρχίζει η παραδοχή της ήττας και εγώ αισθάνομαι πολύ ηττημένη ……………………… αυτός είναι ο μικρός μου εφιάλτης
(ήθελα να μοιραστώ μαζί σας λίγο από αυτό που βιώνω …. συγχωρήστε με για το άσχημο περιεχόμενο της φωτογραφίας … προσπάθησα να την μικρύνω …. ένιωσα όμως την ανάγκη να σας δείξω λίγο από αυτά που περνώ)
Ευχαριστώ

